تبلیغات
سیروان - ایران باستان
سیروان

آرشیو

لینکستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

ایران باستان

ایران باستان در وندیداد یکى از بخش‌هاى اوستا ائریاناوئجا جائى بوده که رود وانگوهى و دائى تیک و داراگا از آن مى‌گذشت. یکى از کوه‌هاى آن سرزمین کندراس ـ Kondras یاد شده است. محققات معاصر وانگوهى دراى تا رابااکسوس یا جیحون بکى مى‌دانند و گویند تا عصر ساسانى کلمه وانگوهى به‌شکل پهلوى خود وه ـ VEH در مورد جیحون به‌کار مى‌رفته است… بنابراین ایرانویچ در سرزمین بین سیحون و جیحون و دامنه‌هاى کوه‌هاى هندوکش واقع بوده و فرغانه را محل ایران‌ویچ دانسته‌اند و تاریخ این مهاجرت‌ها را حدود ۲۰۰۰ ق.م مى‌دانند. … باقی نوشتار در صفحه بعد می‌باشد .

مردم شوش

شوشى‌هاى باستان ـ طبق نظر کواترفاژ ـ Quaterfage و حامى ـ Hamy نوع سیاه‌پوست که در کیونجیک Kuyunjik دیده مى‌شود، نمایندهٔ عناصر اصلى و بدوى شوش است که ساکنین آن شاید مخلوطى از کوچیت ـ Kuchitc و سیاه‌پوست بوده‌اند. بینى آنها نسبتاً صاف و سوراخ بینى گشاد است. استخوان لارستان که همیلتون اسمیت ـ Hamilton Smith دربارهٔ آنها مطالعه کرده ارتباطى وجود داشته باشد. معلوم نیست که آیا همین قوم بودند که نوع بوداى سیاه‌پوست را به هندوستان آرودند یا نه؟

قدیمى‌ترین نقوش برجسته اشکال مردم نژاد سیاه‌پوست مکرر دیده مى‌شود. و به‌خصوص در مورد تخته‌سنگ معروف نارامسبن ـ Naramsin دیده مى‌شود که پادشاه که از نوع نژاد سامى است رهبر گروهى مردم سیاه‌پوست است که به فتح و پیروزى نائل شده‌اند. هنرى فیلد چندین سال قبل در طى سفرهاى خود با کمال تعجب مشاهده کرده که مردم بشاگرد و سرحد که نواحى کوهستانى و دوردست مرزى بلوچستان ایران است، داراى چهره بسیار تاریک هستند. علت شاید آن باشد که تمام این ناحیه در اصل در ***** مردم سیاه‌پوست آناریاکوى ـ Anariakoi یا غیرآریان بود که در کلیه نواحى ساحلى خلیج‌فارس تا هندوستان وجود داشتند و اولاد آنها در آن نواحى باقى مانده‌اند. حال معتقد است که مردم سیاه‌پوست عیلام و سومر از این نژاد هستند و به‌عقیدهٔ هنرى فیلد این صحیح‌ترین نظریه‌اى است که درباره این مسئله بسیار مشکل مى‌توان قبول کرد.

اقوام بومى سرزمین ایران

پیش از اینکه آریاهاى ایرانى از مشرق به مغرب مهاجرت کنند در سرزمین ایران اقوام زیر زندگى مى‌کردند: مردم سیالک در کاشان، مردم تپهٔ حصار در دامغان، مردم تپه ‌گیان در نهاوند، مردم تپهٔ جمشیدى در شمال شرقى الیشتر، و مردم تپهٔ بدهورا در ۷۰ کیلومترى غرب همدان، مردم ما قبل از تاریخ شوش در خوزستان، مردم تپهٔ آنو در عشق‌آباد، مردم تل بگوم در تخت جمشید، مردم تورنگ تپه و شاه‌تپه در استرآباد گرگان، مردم کله دشت در ساوه، مردم تپهٔ حسنلو در آذربایجان در ۸۵ کیلومترى جنوب ارومیه، مردم موهنجو دارو و هرپا در وادى سند، مردم گنج تپه و آجین دوجین و خوروین در ناحیه قزوین، مردم تپه چراغ‌على و مارلیک در رودبار گیلان، این تمدن‌هاى دیرین از ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد در نواحى فوق‌الذکر به همت باستان‌شناسان دانشمند کشف شده است و این اقوام پیش از آمدن آریاها در ایران زمین مى‌زیسته‌اند.

به قول گیرشمن ایرانیان در هزارهٔ اول قبل از میلاد به داخل فلات ایران مهاجرت کردند پیش از این زمان یک دسته از سواران جنگجوى آریائى از شمال بحر خزر و دربند قفقاز گذشته و در چین خوردگى‌هاى کوه‌هاى زاگرس سکونت کردند. دسته‌اى دیگر از ایشان از جیحون گذشته و به فلات ایران روى آوردند و تمدن‌هاى باستانى را به تدریج از میان بردند و پس از انهدام آنها در فلات ایران جاى گرفتند و آن سرزمین را به نام ائیریان یعنى کشور آریاها نام نهادند. آریاهاى مهاجم مردم بومى را دیو یاتور نامیده و آنان را از خود پست‌تر مى‌دانستند و غالباً با آنان در جنگ بودند ولى بعدها که خطر بومیان بر ایشان رفع شد آنان را به کارهاى پرزحمت از قبیل زراعت و گله‌دارى و خدمت در نزد خود مجبور کرده و حق حمایت خود را درباره ایشان برقرار ساختند. بدین ترتیب آریاهاى ایرانى از سند به طرف مرو آمده و بعد هرات و نیسایه و کابل را ***** کردند پس از آن به طرف رخج و هیرمند رفته چون به دریاچه و زرنگ (دریاچه هامون) رسیدند و دریاچه مزبور در آن روزگار بزرگ‌تر از دریاچه کنونى بود به آن طرف نگذشتند و پس از ***** سیستان به‌سوى مغرب رفته ولایات جنوبى خراسان و صفحات دماوند و رى را ***** کردند و بعدها به آذربایجان و کردستان رفتند.

در مغرب ایران مردمى بودند موسوم به ”کاس‌سو“ که نژاد آنها معلوم نیست و مورخان یونانى آنان را ”کوسیان ـ Cosseon“ یا کیسى نام‌گذارى‌ کرده‌اند. در گیلان کادوسیان و در مازندران تپورى‌ها زندگى مى‌کردند که کلمه طبرستان مشتق از نام آنها است.

آریا

آریاها شاخه ایرانى هستند که در اینجا با آنها سر و کار داریم. اولین شعبه‌اى بودند که متمدن شدند و به خداى یگانه ایمان آوردند و بنابراین باید مورد توجه مخصوص ما قرار گیرند. یکى از روایات و افسانه‌هاى آنها آن است که آنها مجبور شدند موطن خود را ترک گویند به‌علت آنکه اهریمن محل سکونت آنها را منجمد و یخبندان و غیرقابل سکونت کرد. شاید این مطلب حاکى از آن باشد که تغییر آب و هوا باعث حرکت و مهاجرت آنان شده باشد همان‌طور که خشکى و بى‌بارانى سبب شد اقوام مغول رو به سمت مغرب هجوم آورده و تمدن ممالک تسخیر شده را سرنگون سازند.

”دمرگان معتقد است که حمله آریان‌ها به باکتریا قبل از سال ۲۵۰۰ پیش از میلاد صورت گرفت و مادها در حدود سال ۲۰۰۰ ق.م وارد شمال غربى ایران شدند. این نکته که کاسیت‌ها ـ Kassites قوم آریائى بودند که در حدود سال ۱۹۰۰ ق.م تشکیل سلسله داد و در زمان اولین سلسله بابل نام آنها شنیده شده بود به‌طور قطعى‌تر تاریخ این مهاجرت را مشخص مى‌کند تا هویت کاسیت‌ها که شاید از قبائل ماد بودند مسلم شود.

اولین گروه آریائى که مجبور به مهاجرت شدند هند و آریائی، دومین گروه ایرانیان و سومین گروه سکاها بودند. پس از یک‌ دوره مهاجرت کوتاه در محلى که امروز ترکستان خوانده مى‌شود از دروازه طبیعى شمالى نزدیک سرخس وارد ایران شدند. کمى قبل از آن میترادات اول، امپراتورى‌ اشکانى را در ایران تشکیل داده بود که در آن موقع فراارتس دوم اشک تئوپاتر که با انتیوک هفتم مشغول نبرد بود و بر آن ناحیه سلطنت مى‌کرد. سکاها تمام خاک امپراتورى جدید را زیر پا گذاشتند و گروهى از آنان از واحد عمده جدا شده و سلسله سلاطین سکائى آدیابن را که پایتخت آن کرکوک بود شاید در همان مواقع بین ۱۲۸ و ۱۲۵ ق.م و هم‌چنین سلسله چراکن ـ خرمشهر را تشکیل دادند. پس از یک دوره کوتاه هرج و مرج در ایران میترادات دوم یا میترادات کبیر کشور را تحت نظم درآورد و به سکاها اجازه داد در جنوب شرقى در آراکوسیا مستقر شوند و خود میترادات شاید در سال ۱۱۱ ق.م عنوان شاهنشاه بزرگ را برگزید. اسم سکاها در کلمه سیستان امروز که سکستان بوده قسمت کوچکى از حیطه اقتدار آنها را تشکیل مى‌داد حفظ شده است. سکاها از آراکوسیا از گردنه بولان وارد هند شدند و براى مدت کوتاهى امپراتورى که تا دروازهٔ دهلى و تا بمبئى بسط داشت تشکیل دادند.

سکاها بیش از چند سال معدود سرگردان نبودند. این جنبش‌ها باید با سرعت و ناگهانى انجام گیرد زیرا افراد مهاجر با گله و حشم خود حرکت مى‌کنند و مجبور هستند هر چه زودتر مراتع جدید پیدا کنند تا آنجائى‌که مى‌توان تشخیص داد سلسله میتانى ـMitanni در حدود سال ۱۴۵۰ ق.م آغاز گردید و مهاجرت قبائل هند و آریائى مى‌بایست بین ۱۵۰۰ تا ۱۴۵۰ قبل از میلاد صورت گرفته باشد. بیش از این از آنها خبرى نیست و در هندوستان ناپدید مى‌شوند.

ایرانیان براى اولین بار در سالنامه‌هاى آشورى سلمانسر سوم ۸۳۶ ـ ۸۳۵ ق.م ظاهر مى‌شوند و این موقعى بود که بین دریاچه اورمیه و جلگه بلند همدان با دو قبیله از پنج قبیلهٔ بزرگ ایرانیان که بعدها دوساترائى بزرگ هخامنشى را تشکیل دادند روبه‌رو مى‌شود. این دو قبیله آمادائى ـ مادا یعنى مادها و پارسواش ـ پارسا یعنى پارسى‌ها بودند. پارثاوا یا پارت‌ها بعدها شناخته شدند ولى قبائل شرقى باکترى‌ها در شمال و آراکوسیان یا سامانى‌ها در جنوب افغانستان فقط بعد از زمان داریوش آشکار مى‌شود.

اگر بخواهیم براى جمعیت ایران قبل از ورود ایرانیان نامى پیدا کنیم بهتر آن است که آنها را کاسپیان ـ Caspian یا خرز بخوانیم. این کلمه در ادوار باستان به قسمت‌هاى زیاد فلات اطلاق مى‌شد. و هنوز در نام دریاى خزر و دروازهٔ خزر زنده است.

هر تسفلد درباره خصوصیات آریانى‌هاى تخت جمشید مى‌نویسد که: ”سر و صورت آنها نسبتاً پهن و موى انبوه مجعد سیاه و چشمان درشت و پیشانى بلند و گونه برجسته دارند بینى آنها منحنى و باریک است و نوک آن فرو رفته و پره نسبتاً بزرگ دارد و کاملاً با انواع سامى که در بابل دیده مى‌شود و نوع ارمنى که در حجارى آشورى پیدا است فرق دارد. خلاصه اشاراتى تاریخى دربارهٔ نژاد مردم ایران که اصل نژادى ساکنین فعلى ایران را روشن مى‌سازد.

پس از آنکه آریاهاى ایرانى از هم نژادهاى هندى خود جدا شده و به‌سوى مغرب رفتند آریاهاى هندى نیز از آنجا به‌سوى جنوب آمده و از رود سند گذشته در سرزمین هند مسکن گزیدند. نام سرزمین اصلى آریاهاى ایرانى در مغرب در کتاب اوستا ائریاناوئجا ـ Aeryana Vaeja (ایران ویچ) آمده است که بیشتر خاورشناسان، این سرزمین را در مشرق ایران و بعضى در خوارزم قدیم دانسته‌اند.

در وندیداد یکى از بخش‌هاى اوستا ائریاناوئجا جائى بوده که رود وانگوهى و دائى تیک و داراگا از آن مى‌گذشت. یکى از کوه‌هاى آن سرزمین کندراس ـ Kondras یاد شده است. محققات معاصر وانگوهى دراى تا رابااکسوس یا جیحون بکى مى‌دانند و گویند تا عصر ساسانى کلمه وانگوهى به‌شکل پهلوى خود وه ـ VEH در مورد جیحون به‌کار مى‌رفته است… بنابراین ایرانویچ در سرزمین بین سیحون و جیحون و دامنه‌هاى کوه‌هاى هندوکش واقع بوده و فرغانه را محل ایران‌ویچ دانسته‌اند و تاریخ این مهاجرت‌ها را حدود ۲۰۰۰ ق.م مى‌دانند.

درباره وبلاگ

مدیر وبلاگ : کیارش قهرمان

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان

parstools.com ‍Clock Code -->
فلش